Thursday, November 24, 2011

ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வில்(TET) வெற்றி பெறுபவர்கள் மட்டுமே பட்டதாரி ஆசிரியர்களாக நியமிக்கப்படுவார்கள் என்று தமிழக அரசு அறிவித்துள்ளது.



5 முதல், 10ம் வகுப்பு வரை பாடம் எடுக்கும் பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் போட்டித் தேர்வு மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவர்.

 இடைநிலைக் கல்வி ஆசிரியர்கள், உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பு வரும் வரை, பதிவு மூப்பு அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவர் என அரசாணை வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

குழந்தைகளுக்கான கட்டாய மற்றும் இலவச கல்விச் சட்டத்தை, அரசிதழில், தமிழக அரசு வெளியிட்டுள்ளது.

6 முதல், 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு கட்டாயக் கல்வி அளிக்க, இச்சட்டம் வழிவகை செய்கிறது.

கட்டாயக் கல்விச் சட்டப்படி, இடைநிலை மற்றும் பட்டதாரி ஆசிரியர்களை, தகுதி தேர்வு நடத்தி தான், மாநில அரசுகள் நியமித்தாக வேண்டும்.

இந்நிலையில், "தமிழகத்தில், மாநில அளவிலான வேலைவாய்ப்பு பதிவு மூப்பு அடிப்படையில், இடைநிலை ஆசிரியர்களை நியமிக்க வேண்டும்" என, 2008ல், உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இதுதொடர்பான வழக்கு, உச்ச நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ளது.

இடைநிலை ஆசிரியர்களைப் பொறுத்தவரை, உச்ச நீதிமன்ற இறுதி தீர்ப்பு வரும் வரை, மாநில அளவிலான வேலைவாய்ப்பு, பதிவு மூப்பு அடிப்படையில் நியமனம் செய்யப்படும்.

பட்டதாரி ஆசிரியர்களை பொறுத்தவரை, அனைத்து நடுநிலை, உயர்நிலை மற்றும் மேல்நிலைப் பள்ளிகளுக்கு, எழுத்துத் தேர்வு அடிப்படையில், நியமனம் செய்யப்படுவர்.

இந்த ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வை நடத்தி, ஆசிரியர்களை நியமிக்கும் பணியை, ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் மேற்கொள்ளும். தேசிய கவுன்சில் வகுத்துள்ள கல்வித் தகுதி உள்ளவர்கள் தான், ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வில் கலந்து கொள்ள முடியும்.

தேர்வு முறை

* தேர்வில், அனைத்து கேள்விகளும், நான்கு பதில்களில் ஒன்றை தேர்வு செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு கேள்விக்கும், ஒரு மதிப்பெண் அளிக்கப்படும்.

* இரண்டு வகையான தேர்வுகள் நடத்தப்படும். ஒன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை பாடம் எடுக்க உள்ளவர்களுக்கு ஒரு தாளும் (முதல் தாள்), ஆறு முதல் எட்டாம் வகுப்பு வரை பாடம் எடுக்க உள்ளவர்களுக்கு ஒரு தாளும் (இரண்டாம் தாள்) இடம்பெறும். எந்த வகுப்பு வேண்டுமானாலும் எடுக்க தயாராக உள்ளவர்கள், இரண்டையும் எழுத வேண்டும்.

* முதல் தாள், மொத்தம் 150 கேள்விகளைக் கொண்டதாகவும், ஒன்றரை மணி நேரம் அவகாசம் கொண்டதாகவும் இருக்கும்.

* இரண்டாம் தாள், 150 கேள்விகள் கொண்டதாகவும், ஒன்றரை மணி நேரம் அவகாசம் உள்ளதாகவும் இருக்கும்.

* அறிவியல் ஆசிரியர்களுக்கு, கணிதம் மற்றும் அறிவியல் பாடங்களில் இருந்து 60 கேள்விகளும், சமூக அறிவியல் பாட ஆசிரியர்களுக்கு, அதில் இருந்து 60 கேள்விகளும் கேட்கப்படும்.

* தேர்வில் 60 சதவீத மதிப்பெண் பெறுவோர், தேர்ச்சி பெற்றதாக அறிவிக்கப்படுவர். எனினும், பள்ளி நிர்வாகம், அரசு, உள்ளாட்சி அமைப்புகள் போன்றவை, ஆதிதிராவிடர், பழங்குடியினர், இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் ஆகியோருக்கு, இடஒதுக்கீடு கொள்கையின்படி, சலுகைகள் வழங்கலாம். இவ்வாறு, உத்தரவில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

கட்டாய கல்விச் சட்டப்படி, தேசிய ஆசிரியர் கல்வி கவுன்சிலை, கல்வியியல் ஆணையமாக மத்திய அரசு நியமித்துள்ளது. இந்த ஆணையம், அனைத்து மாநிலங்களிலும் தொடக்கக் கல்விக்கு, ஆசிரியர் தகுதி தேர்வு நடத்தி தான் ஆசிரியர்களை நியமிக்க வேண்டும் என உத்தரவிட்டு, இதற்கான வழிமுறைகளையும் வகுத்துள்ளது.
  
  தமிழகத்தில் இடைநிலை ஆசிரியர்கள் (1 முதல் 5-ம் வகுப்பு வரை கற்பிப்பவர்கள்) குறைந்தபட்சம் ஆசிரியர் பட்டயப் படிப்பை டி.டி.இ.டி., முடித்திருக்க வேண்டும்.

பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் (6 முதல் 8 வகுப்பு வரை கற்பிப்பவர்கள்) குறைந்தபட்சம் பி.எட். படித்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் ஆசிரியர் தகுதித் தேர்விலும் வெற்றி பெற வேண்டும்.

இதுதவிர, இவர்கள் ஆசிரியர் தகுதி தேர்விலும் தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும். மேலும், ஆணையம் வகுத்துள்ள குறைந்தபட்ச தகுதி இல்லாத ஆசிரியர்கள், ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள், அந்த தகுதியை பெற வேண்டும்.

இலவசக் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின்படி, இடைநிலை, பட்டதாரி ஆசிரியர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க தகுதித் தேர்வு நடத்துவது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது.
விரிவாக படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யுங்கள் | READ MORE | CLICK HERE

Friday, November 18, 2011

சர்க்கரை நோய் அறியவேண்டிய தகவல்கள்


கணையத்தில் இன்சுலின் சுரப்பதில் குறைபாடு வருவதற்கு, பாரம்பரியம் ஒரு முக்கியக் காரணமாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. நம் தாத்தா, பாட்டி, அம்மா, அப்பா போன்ற ரத்த வழி உறவினர்களில் யாருக் காவது சர்க்கரை நோய் இருந்தால், நமக்கு சர்க்கரை நோய் வருவதற்கு வாய்ப்பு மிக அதிகம். சர்க்கரை நோயாளிகளின் தலைமையிடம் இந்தியா என, உலக சுகாதார மையம் அச்சுறுத்தியும் இந்தியர்களிடையே, சர்க்கரை நோய் குறித்த விழிப்புணர்வு, போதிய அளவு இல்லை என்பதே மருத்துவ நிபுணர்களின் கருத்து.


மரபுரீதியில் இந்தியர்களுக்கு சர்க்கரை நோய் வருவதற்கு வாய்ப்பு அதிகம் என, படித்து படித்து சொன்னாலும் பெரும்பாலானோர் கேட்பதாகத் தெரியவில்லை. 35 வயதை தாண்டி விட்டாலே, ரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு பரிசோதிக்க வேண்டும். ஆனால், 10 சதவீதம் பேர் கூட, ரத்த சர்க்கரை அளவை பரிசோதிப்பது இல்லை. ஏதாவது பிரச்னை என்று வந்த பிறகுதான் "லபோ திபோ' என அடித்துக் கொள்கிறோம். சர்க்கரை நோய் ஒளிந்திருந்து உயிரைக் குடிக்கும் நோய். உரிய நேரத்தில் கண்டுபிடித்து விட்டால், வாழ்நாள் முழுவதும் வசீகரமாக வாழலாம். இந்தியர்களுக்கு குறிப்பாக தென்னிந்தியர்களுக்கு சர்க்கரை நோய் வருவதற்கு, மரபு ரீதியாக வாய்ப்பு அதிகம் என்பதோடு, வாழ்க்கை முறையில் ஏற்பட்டுள்ள தலைகீழ்மாற்றம், சுற்றுச் சூழலுக்கு மாறுபட்டு வாழும் போக்கு, சர்க்கரை சத்தை அதிகம் கொண்ட (பிசா, கோக், சாக்லேட்) உணவு வகைகளை அதிகமாக எடுப்பது, உடலுக்கு பயிற்சி இல்லாத அன்றாட வாழ்க்கை உள்ளிட்ட பலக் காரணங்களால், இந்தியர்கள் அதிக அளவில் சர்க்கரை நோயால் பாதிக்கப் படுகின்றனர்.


தலை முதல் கால் வரை எல்லா உறுப்புகளையும் பாதிக்கக் கூடிய ஒரே நோய், சர்க்கரை நோய் தான். ரத்தத்தில் அளவுக்கு அதிகமாக இருக்கும் சர்க்கரை, ரத்தக் குழாய்களை சேதப் படுத்துவதால் "ஸ்ட்ரோக்' என அழைக்கப்படும் பக்கவாதம் முதல், பாதம் பாதிப்பு வரை எல்லா உறுப்புகளையும் சர்க்கரை ஒரு கை பார்த்துவிடுகிறது.கண்ணில் விழித்திரை பாதிக்கிறது. இதய ரத்தக்குழாய்களை பாதித்து மாரடைப்புக்கு வழி வகுக்கிறது. சிறுநீரக ரத்தக் குழாய்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தி, சிறுநீரகத்தை செயலிழக்கச் செய்கிறது. இதுதவிர, ஆண்மை குறைவு உள்ளிட்ட வெளியே சொல்ல முடியாத வேதனைகளையும் ஏற்படுத்துகிறது. நமது ரத்தத்தில் சர்க்கரையின் அளவு இயல்பாக இருப்பதைவிட, அதிகமாக இருப்பதையே சர்க்கரை நோய் என்கிறோம். பல்வேறு காரணங்களில், ரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு அதிகமாகிறது. உடல் சீராக இயங்குவதற்கு சர்க்கரை சத்து அவசியம். நாம் உண்ணும் உணவில் உள்ள சர்க்கரையை, ஆற்றலாக மாற்ற இன்சுலின் என்ற ஹார்மோன் தேவை. இந்த ஹார்மோனை கணையத்தில் உள்ள பீட்டா செல்கள் சுரக்கின்றன. இன்சுலின் சுரப்பு இயல்பாக இருக்கும் வரை, உணவில் உள்ள சர்க்கரை சத்தை ஆற்றலாக மாற்றுவதில் பிரச்னை இருக்காது. இன்சுலின் சுர ப்பு குறைவாக இருந்தாலோ அல்லது இன்சுலின் சுரப்பில் பாதிப்பு ஏற்பட்டாலோ சர்க்கரை சத்தை ஆற்றலாக மாற்றுவதில் பிரச்னை ஏற்படும். விளைவு ரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு அதிகரித்து, சர்க்கரை நோய் வருகிறது.


சர்க்கரை நோயை கண்டுபிடிப்பது எப்படி?: 

துரதிஷ்டம் என்னவெனில், மற்ற நோய்களை போல் சர்க்கரை நோயை, அறிகுறிகளைக் கொண்டு கண்டுபிடிக்க முடியாது. வேறு ஏதோ பிரச்னைக்காக டாக்டரிடம் சிகிச்சைக்கு வரும்போது தற்செயலாக, ரத்த பரிசோதனை செய்யும் நிலையில், தங்களுக்கு சர்க்கரை நோய் இருப்பது பலருக்கு தெரிய வருகிறது. சாப்பிடுவதற்கு முன், ரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு 60 முதல் 110 மி.கி., ஆக இருக்க வேண்டும். சாப்பிட்ட பின், சர்க்கரை அளவு 80 முதல் 140க்குள் இருக்க வேண்டும். இதை விட கூடினால் அது சர்க்கரை நோய் என அழைக்கப்படு கிறது. சாப்பிட்ட பின் ரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு 180 மி.கி., வரை இருந்தால், அவரை சர்க்கரை நோய் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என அர்த்தம். கணையத்தில் இன்சுலின் சுரப்பதில் குறைபாடு வருவதற்கு, பாரம்பரியம் ஒரு முக்கியக் காரணமாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. நம் தாத்தா, பாட்டி, அம்மா, அப்பா போன்ற ரத்த வழி உறவினர்களில் யாருக்காவது சர்க்கரை நோய் இருந்தால், நமக்கு சர்க்கரை நோய் வருவதற்கு வாய்ப்பு மிக அதிகம். பாரம்பரியத்தில் யாருக்கும் சர்க்கரை நோய் இல்லாவிட்டாலும் கூட, இன்றைய பரபரப்பான வாழ்க்கை முறை, மாறுபட்ட உணவுப் பழக்கம், உடல் உழைப்பு குறைவு போன்ற காரணங்களால், சர்க்கரை நோய் வருவதற்கு வாய்ப்பு அதிகம் என, ஆராய்ச்சிகள் உறுதிப்படுத்தி உள்ளன.


ரத்தக் குழாயை பாதிப்பது எப்படி?: 

சர்க்கரையில் உள்ள ஒருவித ரசாயனம், ரத்தக் குழாய்களின் உள்புறத்தை அரித்து புண் ஏற்படுகிறது. இந்த புண் தானாக குணமடையும் நிலையில் தழும்புகள் ஏற்படுகின்றன. நாளடைவில், இந்த தழும்புகள் பெருகி, ரத்த குழாய்களில் அடை ப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.


இரண்டு வகை : 

சர்க்கரை நோய் இரண்டு வகைப்படும். சிறு வயதில் வருவது இது "ஜுவனையில் டயாபடிக்' என அழைக்கப்படுகிறது. இது முதல் வகை சர்க்கரை நோய். வைரஸ் கிருமியால், கணையம் பாதிக்கப்பட்டு இன்சுலின் முழுமையாக சுரக்காமல் போய்விடும். அல்லது இன்சுலினுக்கு எதிரான ஆன்டிபாடீஸ், உடலில் உருவாகி இன்சுலின் சுரப்பு அடியோடு நின்றுவிடும். இது 15 வயதுக்கு கீழே உள்ள குழந்தைகளையே பாதிக்கிறது. இவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இன்சுலின் ஊசியை சார்ந்திருக்க வேண்டும். முதல் வகை சர்க்கரை நோயாளிகள், 5 முதல் 7 சதவீதம் பேர் உள்ளனர். இரண்டாவது வகை சர்க்கரை நோய் என்பது 40 வயதுக்கு மேல் வருவது. குழந்தை பருவத்தில் இன்சுலின் சுரப்பு சரியாக இருக்கும். ஆனால், 35, 40 வயதை தாண்டும் நிலையில், இன்சுலின் சுரப்பில் குறைபாடு ஏற்பட்டு சர்க்கரை நோய் வரும். இப்போது 30 வயதிலேயே இரண்டாவது வகை சர்க்கரை நோயாளிகளை சாதாரணமாக பார்க்க முடிகிறது. ரத்தப் பரிசோதனை மூலம் சர்க்கரை நோய் உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டால், டாக்டரின் ஆலோசனைக்கு ஏற்ப, மாத்திரையோ அல்லது இன்சுலின் ஊசியோ தொடர்ச்சியாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். மற்றொரு சர்க்கரை நோயாளி எடுக்கும் மாத்திரைகளை நாம் எடுக்கக் கூடாது. ரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரை அளவை பொறுத்து எந்த மாத்திரை, எவ்வளவு அளவு என்பது தீர்மானிக்கப்படுவதால் டாக்டரின் பரிந்துரைபடியே மாத்திரை எடுக்க வேண்டும்.


அறிகுறிகள் என்ன?: சர்க்கரை நோய்க்கென குறிப்பிட்ட அறிகுறிகள் ஏதும், தொடக்கத்தில் தெரியாது. அடிக்கடி சிறுநீர் கழித்தல், அடிக்கடி தாகம் ஏற்படும். அதிகமாக பசி ஏற்படுதல், உடல் சோர்வு, எடை மிக வேகமாகக் குறைதல், சிறுநீர் வெளியாகும் இடத்தில் அரிப்பு ஆகியவை சர்க்கரை நோயின் அறிகுறிகளாக கருதலாம். இந்த அறிகுறிகள் இருந்தால், உடனடியாக ரத்தப் பரிசோதனை செய்வது அவசியம். ரத்தத்தில் சர்க்கரையின் அளவு அதிகமானால் இதயம், சிறுநீரகம், கண்கள், கால்களில் உள்ள ரத்தக் குழாய்களில் பாதிப்பு ஏற்படும். சிலருக்கு மூளைக்கு செல்லும் ரத்தக்குழாய் பாதிக்கப்பட்டு, பக்கவாதம் ஏற்படவும் வாய்ப்புள்ளது.


உணவுக் கட்டுப்பாடு: 

மாத்திரை எவ்வளவு முக்கியமோ அந்தளவு உணவு கட்டுப்பாடும் மிக முக்கியம். உணவு கட்டுப்பாடு என்றால் பத்தியம் இருக்க வேண்டும் என்ற அர்த்தம் அல்ல. தங்களது நோயின் தன்மை, வயது, எடை, இளம் பெண்களாக இருந்தால் கர்ப்ப காலத்தில் பின்பற்ற வேண்டிய உணவு முறை ஆகியவற்றை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். மாவுச்சத்து அதிகம் உள்ள உணவு வகைகளை, அளவோடு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். சர்க்கரை சத்தை ரத்தத்தில் அதிகமாக்கும் உணவு வகைகளான சர்க்கரை, இனிப்பு கிழங்குகள், மா, பலா, வாழை, பேரிச்சை, திராட்சை, சப்போட்டா போன்ற பழ வகைகள், குளிர் பானங்கள், ஐஸ் கிரீம், சிப்ஸ் போன்றவற்றை தவிர்க்க வேண்டும். உணவு விஷயத்தில், கண்டிப்பாக டாக்டரின் அறிவுரை யை பின்பற்ற வேண்டும். இனிப்பு சாப்பிட்டுவிட்டு கூடுதலாக ஒரு மாத்திரை போட்டுக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் தவறானது. எப்போதோ ஒரு பண்டிகை நாளில் இனிப்பு பதார்த்தங்களை சாப்பிட்டு, கூடுதலாக ஒரு மாத்திரை போடுவதில் தவறில்லை. ஆனால், அடிக்கடி அப்படி செய்வது நல்லதல்ல.


தாழ் சர்க்கரை நிலை: 

மாத்திரை அல்லது இன்சுலின் அளவு சற்று கூடிவிட்டால் சில நேரங்களில், ரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு இயல்பை விட குறைந்துவிடும். இதற்கு தாழ் சர்க்கரை நிலை என்று பெயர். தாழ் சர்க்கரை நிலை இருந்தால் நெஞ்சு படபடப்பு, பசி,"சில்' என வியர்த்தல், மயக்கம், பார்வை மங்குதல் போன்ற அறிகுறிகள் இருக்கும். அவ்வாறு இருந்தால் உடனடியாக சாக்லேட், இனிப்பு மிட்டாய்கள், சர்க்கரை கலந்த தண்ணீர் சாப்பிட வேண்டும்.

 

கால் பாதுகாப்பு: 

சர்க்கரை நோயாளிகள் கால்களை பாதுகாப்பது மிக முக்கியம். சர்க்கரை நோயாளிகளுக்கு கால் நரம்புகள், ரத்தக்குழாய்கள் பாதிப்புக்குள்ளாகும். ரத்தக் குழாய்களில் ஏற்படும் அடைப்பால் ரத்தம் தடைபட்டு, கால்களில் உணர்வு குறையும். காயங்கள் ஏற்பட்டால் எளிதில் குணமாகாது. வலி தெரியாது என்பதால், காயத்தை நாம் பொருட்படுத்த மாட்டோம். நோய் எதிர்ப்பு சக்தியும் குறைந்து விடுவதால், புண் ஆறாமல் சீல் கோர்க்கும். ரத்த ஓட்டம் குறைவதால் கால்கள், விரல்கள் கறுத்து போய் அழுகிப் போவதால் விரலை அல்லது காலையே வெட்டி எடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுவிடும். எனவே, சர்க்கரை நோயாளிகள் கால் களில் காயம் ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அவர்களுக்காக பிரத்யேக காலணிகள் உள்ளன. அதைப் பயன்படுத் தலாம்.

விரிவாக படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யுங்கள் | READ MORE | CLICK HERE

Tuesday, November 15, 2011

பட்டதாரி மற்றும் முதுகலை பட்டதாரி ஆசிரியர் பதவி உயர்வு கவுன்சிலிங், 18, 19, 20 ஆகிய தேதிகளில் சென்னையில் நடக்கின்றன.

பட்டதாரி மற்றும் முதுகலை பட்டதாரி ஆசிரியர் பதவி உயர்வு கவுன்சிலிங், 18, 19, 20 ஆகிய தேதிகளில் சென்னையில் நடக்கின்றன. அதன் அட்டவணை 


திருச்சி மாவட்ட பொது மாறுதல் கலந்தாய்வு 


விரிவாக படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யுங்கள் | READ MORE | CLICK HERE

Sunday, November 6, 2011

சரிந்து கொண்டிருக்கும் உயர் கல்வி


இந்தியாவில் 460 பல்கலைக்கழகங்கள், 24,064 கல்லூரிகள், 5.5 லட்சம் ஆசிரியர்கள், 1.55 கோடி மாணவர்கள் உள்ளனர். அமெரிக்கா, சீனாவிற்கு அடுத்தபடியாக அதிக எண்ணிக்கையில் உயர்கல்வி படிக்கும் மாணவர்கள் இந்தியாவில்தான் உள்ளனர்.
ஆனால், முன்னேறிய நாடுகளுக்கு இணையாக கல்வி நடைமுறையில் சீர்திருத்தம் செய்யாமல் பின்தங்கியிருக்கிறோம். கல்வி முறையில் பிற நாடுகள் கொண்டுள்ள சிறந்த நடைமுறைகளை நாம் இன்னும் பின்பற்றவில்லை. காலம் கடந்த முறைகளை தொடர்ந்து பயன்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறோம்.
உலகெங்கும் உயர்கல்வியின் உறுப்புகளாக உள்ள பருவமுறை, விழைவுசார் புள்ளி முறை, தொடர் அகமதிப்பீடு முறை ஆகிய மூன்றும் நமது கல்வி முறையில் இல்லை. இந்திய உயர்கல்விக்கு ஒரு சாபக்கேடாக சில நடைமுறைகளை நாம் பழக்கத்தில் கொண்டிருக்கிறோம். அவற்றுள் கல்லூரி இணைப்பு முறை குறிப்பிடத்தக்கது.
1986ம் ஆண்டு 7வது ஐந்தாண்டு திட்டத்தில் 500 கல்லூரிகளுக்கும், 10வது திட்டத்தில் 10 சதவீத கல்லூரிகளுக்கும் தன்னாட்சி வழங்க வேண்டுமென தேசிய கல்விக் கொள்கை முன்மொழிந்தது. 10வது திட்ட காலத்தில் இருந்த கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கை 20,760. இத்திட்டத்தின் இலக்குப்படி 2 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான கல்லூரிகள் தன்னாட்சி பெற்றிருக்க வேண்டும்.
ஆனால் இதுவரை 310 கல்லூரிகளே தன்னாட்சி பெற்றுள்ளன. கல்வி சீர்திருத்தத்தில் இலக்குகள் முடிவு செய்யப்படுகின்றன. ஆனால் இலக்கை அடைவதற்கான வழிமுறைகளை செய்வதில்லை. அறிவிப்புகளோடு அனைத்தும் நின்று விடுகின்றன.
இந்தியாவில் உள்ள பல்கலைக்கழகங்கள் பல இணைப்புக் கல்லூரிகளை கொண்டுள்ளது. இதனால் இணைப்புக் கல்லூரிகளின் கல்விச் சுமையையும் சேர்த்து பல்கலைக்கழகங்கள் சுமக்க வேண்டியுள்ளது. இது கல்வியின் தரத்தை பாதிக்கும்.

உதாரணமாக, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் 105 இணைப்புக் கல்லூரிகளை கொண்டுள்ளது. ஒரு கல்வியாண்டில் சென்னை பல்கலைக்கழகம் 9 ஆயிரம் வினாத்தாள்களை தயாரிக்கிறது. 6 ஆயிரம் தேர்வாளர்களை நியமிக்கிறது. சுமார் 16.3 லட்சம் விடைத்தாள்களை திருத்துகிறது. இதில் பெரும்பாலான பணிகள் மனித பங்களிப்பை சார்ந்தது. இதனால் தவறுகள் நடக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். 105 இணைப்புக் கல்லூரிகளுக்கே இந்த நிலை என்றால் 652 இணைப்புக் கல்லூரிகளை கொண்ட ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகம், 805 இணைப்புக் கல்லூரிகளை கொண்ட உஸ்மானியப் பல்கலைக்கழகத்தின் நிலையை கற்பனை செய்து கொள்ளலாம். எனவே இணைப்புக் கல்லூரிகள் முறையை முதலில் கைவிட வேண்டும்.
உயர்கல்வியும் ஆராய்ச்சியும் பிரிக்க முடியாதவை. இந்தியாவில் ஆராய்ச்சி படிப்பில் (பிஎச்.டி.) ஈடுபடும் மாணவர்கள் மிக மிகக் குறைவு. பிஎச்.டி. செய்பவர்களில் 67 சதவீதம் பேர் முறையான வசதிகள் இல்லாத இணைப்புக் கல்லூரிகளில்தான் படிக்கின்றனர்.
இதனால் தரமான ஆய்வுகளை மாணவர்களால் உருவாக்க முடியவில்லை. தேசிய அறிவியல் கழகம் எடுத்த கணக்கெடுப்பில் அமெரிக்காவில் 4 சதவீதம் பேரும், ஐரோப்பாவில் 7 சதவீதம் பேரும் பி.எச்.டி. பட்டம் பெறுகின்றனர். இந்தியாவில் 0.4 சதவீதத்துக்கும் குறைவானவர்களே பிஎச்.டி. பட்டம் பெறுகின்றனர்.
உயர்கல்விக்கு செலவிடப்படும் தொகையில் ஆய்வுப் படிப்பிற்கு மட்டும் அமெரிக்கா, ஜெர்மனியில் தலா 17 சதவீதமும், பிரிட்டனில் 22.6 சதவீதமும், சீனாவில் 10 சதவீதமும் செலவிடப்படுகிறது. ஆனால் இந்தியாவில் 4.1 சதவீதம் மட்டுமே செலவிடப்படுகிறது.
உயர் கல்விக்கும், ஆராய்ச்சிக்கும் போக விரும்பாத காரணம், கைநிறைய சம்பாதிக்கும் எண்ணம் தான்; இன்னொன்று, நம் நாட்டில் நிதியின்மையால் குறைவான தொகை ஒதுக்கவில்லை. நிதியை பெறுவதற்கு உயர்கல்வியில் போதுமான மற்றும் தரமான ஆய்வுத் திட்டங்கள் இல்லை என்பதே உண்மையான காரணம்.
மாற்றம் என்பது சிறிய பக்க விளைவுகளுடன் கூடிய சிறந்த மருந்தை போன்றது. சிறிய பக்கவிளைவுகளை காரணம் காட்டி, மிகப் பெரிய பயன்களை இழந்துவிடக் கூடாது. இந்தியா வல்லரசாக உயர்கல்வியில் புரட்சிகரமான மாற்றங்கள் செய்யப்பட வேண்டும்.
உயர்கல்வி படிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவு
இந்தியாவில் 12 சதவீதம் பேர் மட்டுமே உயர்கல்விக்கு வருகின்றனர். ஆனால் உலக சராசரி 23.2 சதவீதம். வளரும் நாடுகளில் 36.5 சதவீதம். வளர்ந்த நாடுகளில் 54.6 சதவீதம். ஆசியாவில் சில நாடுகளில் 22 சதவீதம். இவற்றை ஒப்பிடும் போது நம் நிலை மிகவும் குறைவு. 11வது ஐந்தாண்டு திட்டத்தில் (2007 & 2012) உயர்கல்வி படிப்பவர்களின் எண்ணிக்கையை 15 சதவீதத்துக்கு உயர்த்த வேண்டும் என்று மத்திய அரசு திட்டம் தீட்டியுள்ளது.
அதாவது 1.4 கோடியாக இருக்கும் மாணவர் சேர்க்கையை 2.1 கோடியாக உயர்த்த வேண்டும். கடந்த 150 ஆண்டுகளில் நாம் சாதித்ததை 5 ஆண்டுக்குள் சாதிக்க வேண்டும். 2020ம் ஆண்டில் முன்னேறிய நாடு என்ற பெயரை அடைய இந்த விரிவாக்கம் கட்டாயம் தேவை.
1960ல் இருந்தே...
உலகெங்கும் உயர்கல்வியின் உறுப்புகளாக உள்ள பருவமுறை, விழைவுசார் புள்ளி முறை, தொடர் அகமதிப்பீடு முறை ஆகிய மூன்றும் நமது கல்வி முறையில் இல்லை. பருவமுறையைப் பொதுமையாகப் பயன்படுத்துதல், ஆண்டுத் தேர்வு முறைக்கு பதிலாக தொடர் அக மதிப்பீட்டு முறையை கொண்டு வருதல், காலம் மற்றும் இடம்சார் நெகிழ்ச்சிக்கும் நகர்ச்சிக்கும் மாணவர்களுக்கு வாய்ப்பு வழங்கும் புள்ளி முறையை அறிமுகம் செய்தல் ஆகிய மூன்று மாற்றங்களையும் 1960ம் ஆண்டிலேயே கொண்டுவர பரிந்துரை செய்யப்பட்டது. ஆனால் இன்றுவரை நடைமுறைப்படுத்தவில்லை. இந்த மூன்றும் உயர்கல்வி வளர்ச்சிக்கு தேவையானவை.
உயர்கல்வியை சீர்படுத்தும் வழிகள்
1.உயர்கல்வி என்பது பல்கலைக்கழகங்களுக்கு உரியது. எனவே பல்கலைக்கழகங்களின் எண்ணிக்கையை மிகப்பெரிய அளவில் அதிகரிக்க வேண்டும்.
2.  2015ம் ஆண்டுக்குள் 1500 பல்கலைக்கழகங்களை உருவாக்க வேண்டும் என்பது தேசிய கல்வி அறிவுக் குழுமத்தின் திட்டம். இதை நடைமுறைப்படுத்த அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் மிக தீவிரமாக மத்திய அரசு எடுக்க வேண்டும்.
3. கல்லூரிகளில் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதற்கான திட்டங்களை உடனடியாக செயல்படுத்த வேண்டும்.
4.  இணைப்புக் கல்லூரி முறையை மன உறுதியோடு கைவிட வேண்டும்.
5. பல்கலைக்கழக நல்கைக் குழுமமும், மாநில உயர்கல்வி மன்றமும் இணைந்து கல்வி சீர்திருத்த முன்னேற்றம் குறித்து காலமுறை ஆய்வும், மதிப்பீடும் செய்கின்றன. 11வது ஐந்தாண்டு திட்டத்தில் கல்வி சீர்திருத்தம் குறித்த காலமுறை ஆய்வும், மதிப்பீடும் இடம்பெற வேண்டும். இல்லாவிட்டால் கடந்த 40 ஆண்டுகாலமாக இருக்கும் காலமுறைக்கு ஒவ்வாத கல்வி முறையே இந்தியாவில் மீண்டும் நீடிக்கும்.
6. உலகப் பொதுமையாக ஏற்கப்பட்டவையும், நீண்ட காலமாக நடைமுறைக்கு கொண்டு வராமல் இருக்கும் சீர்திருத்தங்களையும் செயல்படுத்தாமல், கூடுதல் நிதியை முதலீடு செய்வது கல்வி தரத்தை எந்தவிதத்திலும் உயர்த்தாது.


ஆர்.சிவா 
விரிவாக படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யுங்கள் | READ MORE | CLICK HERE

உலகின் மக்கள்தொகை 700 கோடி . நமது எண்ணிக்கை 121 கோடி. இன்னும் 19 ஆண்டில் (2030) சீனாவை முந்துவோம்



பத்து புள்ள பெத்த பின்னும் எட்டு மாசமா... இந்த பாவி மக எந்த நாளும் கர்ப்ப வேஷமா... என்று மனித வடிவில் இறைவன் பாடுவது சமீபத்திய கணக்கெடுப்பில் நிஜமாகியிருக்கிறது. ஆம். மக்கள்தொகை, இதுவும் ஒரு வகையில் திருவிளையாடல் தான். மக்கள்தொகை பெருக்கம். 700 கோடியை சமீபத்தில் தொட்டது மகிழ்ச்சியா, வேதனையா என்பது உலகம் முழுவதும் இப்போது பேச்சு எழுந்திருக்கிறது. அதில் சிலருக்கு மகிழ்ச்சி. பலருக்கு வேதனை என்பதே நிலைமை.

வளர்ந்த நாடுகளான இத்தாலி, ஸ்பெயின், ஜப்பான் ஆகியவற்றில் மக்கள்தொகை வேகமாக குறைகிறது. அங்கு எண்ணிக்கை கூடினால் மகிழ்ச்சி. சீனா, இந்தியா உட்பட ஆசிய நாடுகள், சில ஆப்ரிக்க நாடுகளில் அரசுகள் அலறுகின்ற அளவுக்கு வேதனை.

இந்த மகிழ்ச்சி / வேதனைக்கு இடையே கடந்த 31ம் தேதி உலக மக்கள் எண்ணிக்கை 700 கோடியை தாண்டியிருக்கிறது. விநாடிக்கு இந்தியாவில், உலகில் எத்தனை குழந்தை பிறக்கிறது? என்பது போன்ற புள்ளிவிவரங்களே இந்த விஷயத்தில் போரடித்துப் போய் குழந்தை பிறப்புக்கு காரணம் ஆகிவிடும் என்பதால் அவற்றை தவிர்த்து விடலாம்.

சமீபத்திய சென்செஸ்படி நமது எண்ணிக்கை 121 கோடி. இன்னும் 19 ஆண்டில் (2030) சீனாவை முந்துவோம் என்கிறார்கள். மக்கள்தொகை அதிகமாகிறது, கொஞ்சம் யோசியுங்கள் என்று அரசு சொன்ன ஒரே காரணத்துக்காக... ஜப்பானியர்கள் இன்று எண்ணிக்கையில் குறைந்து நிற்கிறார்கள். குழந்தை பெறுவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட அதே அரசு, அலுவலக நேரத்தில் பர்மிஷன் அளிக்கிறது இப்போது. அந்த அளவுக்கு அரசு என்பது நாம்தான் என ஜப்பானியர்கள் நினைத்ததால், நல்லது நடந்தது. இத்தாலி, ஸ்பெயினிலும் ஏறக்குறைய இதே நிலை. அங்கெல்லாம் தம்பதிகளை குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள அரசு கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால், இந்தியர்கள் மட்டுமின்றி சீன, ஆப்ரிக்க மக்களோ நேரெதிர். வேண்டாம்... விபரீதம் நடக்கும் என்று ஐ.நா. அலறுகிறது. குடும்ப கட்டுப்பாட்டு பிரசாரங்களுக்கு மட்டும் ஆண்டுதோறும் அது செலவிடுவது ரூ.3,500 கோடி. இந்திய அரசும் எவ்வளவோ முயன்று பார்க்கிறது. ஆனால், மக்கள் தங்கள் முடிவில் உறுதியாக நின்று மக்கள்தொகையை உயர்த்துகிறார்கள்.

இந்தியா போன்ற நாடுகளில் மக்கள்தொகை அதிகமானால் ஐ.நா.வுக்கு என்ன வந்தது? என்று கேட்கலாம். அதன் கவலையில் நியாயம் இருக்கிறது. உள்ளூரில் இடமில்லை என்றால் அடுத்த ஊருக்குள் வந்து விடுவார்களே. காற்று, உணவு, தங்குமிடத்துக்கு போர் வெடிக்குமே. விடும் மூச்சுக் காற்றால் உலகம் சூடாவது, காடுகள் அழிந்து இயற்கை சீற்றங்கள் ஏற்படுவதால் பாதிப்பு அந்தந்த நாட்டுக்கு மட்டுமில்லையே, ஒட்டுமொத்த உலகமும் நாசமாகுமே என்பதுதான் ஐ.நா.வின் கவலை.

அது நிதர்சனம். இருக்கும் அளவான வளத்துக்கு அதிகம் பேர் பங்கு போடும் ஆபத்து (உதாரணம்: உணவு). யாருக்கு கிடைக்கும் என்ற கிராக்கியால் விலை உயர்வு. விளைவு... கிடைக்காதவர்கள் ஏழ்மையில் தள்ளப்படுவது. அதனால், ஏழைகள் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பு. வாழ வழி தேடி இயற்கையை அழிப்பது. அதனால், இயற்கை சீற்றங்கள். இப்படி சக்கரம் போல சுழலும் பிரச்னைகளை சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

இதில் முக்கியமானது மக்கள்தொகை விடும் அனல் மூச்சு. நாளுக்கு நாள் வெளியாகும் மூச்சு காற்று வெப்பம், வேலை + சமையல் + குப்பை அழித்தல் என வெளியாகும் வெப்பம் ஆகியவை சுத்தமான காற்றை அளிக்கும் ஓசோன் மண்டலத்தையே பதம் பார்த்து வருகின்றன. அதனால், பூமியே சூடு அதிகமாகி பூகம்பம், காலம் தவறிய மழை, வெள்ளம், ஆழி பேரலை என இயற்கை சீற்றங்கள் அதிகரிக்கின்றன. இவை எல்லாம் உலகம் முழுவதற்கும் பொதுவானது என்றாலும் அதிகம் பொருந்துவது இந்தியாவுக்குதான்.

பொருளாதார பாதிப்புகள் மறுபுறம். மக்கள் அதிகரிப்பால் பசுமை காணாமல் போகிறது. காடுகள், விளைநிலங்கள் அழிக்கப்பட்டு உற்பத்தி குறையும் நிலையில் அதை பயன்படுத்த தயாராகும் மக்கள் அதிகம் என்பதால் விலைவாசி விண்ணை முட்டுகிறது. எத்தனை நலத் திட்டங்கள் போட்டாலும் ஏழைகள் பரம ஏழைகளாக மாறவும் மக்கள்தொகையே காரணம்.

நம்நாட்டில் மக்கள்தொகை உயர படிப்பறிவின்மை, மத நம்பிக்கை, கலாசாரம், பழக்க வழக்கம், நவீன மருத்துவத்தால் குழந்தை இறப்பு குறைவு, சிறந்த சிகிச்சையால் வாழ்நாள் நீடிப்பு ஆகியவை முக்கிய காரணங்கள். குறிப்பாக, 55 ஆண்டுகளாக இருந்த சராசரி வாழ்நாள் இப்போது 67ஐ தொட்டுள்ளது. இறப்பு இப்படி குறைந்து போக, ஒருபக்கம் குழந்தை பிறந்து கொண்டே இருக்கிறது.

தவிர, மற்ற நாடுகளில் தீவிரவாதம், நல்ல வேலைவாய்ப்பு, இயற்கை சீற்றங்கள் குறைவு ஆகியவற்றால் வெளிநாட்டில் அதிகளவில் செட்டில் ஆவதும் நடக்கிறது. குறிப்பாக, நேபாளம், வங்க தேசம், பூடான், மியான்மர், திபெத், இலங்கை, பாகிஸ்தான் என நம்மை சுற்றியுள்ள நாடுகளின் சில கோடி பேர் நம்மில் ஒருவராக மாறியுள்ளனர். இது நாட்டின் பொருளாதார, அரசியல் சவால்களை அதிகமாக்கி விட்டது.

குழந்தை பெறும் 18 முதல் 44 வயது பெண்கள் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது மற்றொரு முக்கிய காரணம். அவர்களில் பெரும்பாலோர் குழந்தை விஷயத்தில் முடிவெடுக்கும் சுதந்திரம் இல்லாதது, கணவன் குடும்பத்தாரின் இஷ்ட எண்ணிக்கையில் குழந்தை பெறுவது நிலைமையை மோசமாக்குகிறது.

நவீன மருத்துவத்தால் மக்கள்தொகை எந்த அளவு உயர்கிறதோ அதே மருத்துவ வசதியை பெற முடியாத ஏழைகள் அதிகரிக்கவும் அதுவே காரணமாகிறது. நகரங்களில் மக்கள் நெரிசலால் காற்று, நீர் அனைத்தும் மாசுபடுகிறது.

அதற்கு கங்கை மட்டுமின்றி அத்தனை புண்ணிய(!) நதிகளும் சாட்சி. பிறகு, உள்ளூர் குளம், குட்டை ஆக்கிரமிப்பு எப்படியிருக்கும்? குறிப்பாக, குடிநீருக்கு இப்போது உள்நாட்டில் மக்கள் அடித்துக் கொள்கின்றனர். இன்னும் 50 ஆண்டுகளில் நாடுகள் இடையே போர் நடக்கும் என ஐ.நா. எச்சரிக்கிறது.

சுற்றுச்சூழல் பற்றி நமக்கு கவலையில்லை என்றாலும் மக்கள்தொகையால் தன்னை பற்றிய கவலை இல்லாதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது. கல்வி, வேலைவாய்ப்பில் போட்டிக்கு ஆள் அதிகரிக்கும்போது பிரச்னைதானே. நேர்காணல், ரேஷன் கடை, பஸ், ரயில் டிக்கெட் கவுன்டர்கள், இலவச பொருள் விநியோக மையங்களில் மக்கள்தொகையை சலித்து கொள்ளாதவர்கள் யார்?
நாட்டின் வளங்கள் அதே அளவில் (இன்னும் கேட்டால் குறைந்து போய்) இருக்கும் நிலையில், அதிகம் பேர் அதை பங்கு போடுவது சிக்கலானது. உணவு பற்றாக்குறை ஏற்படும் ஆபத்து மட்டுமின்றி சத்தான உணவு கிடைக்காததும் மக்கள்தொகை உயர்வு செய்த புண்ணியம். விளைவு... இந்திய குழந்தைகளில் 30 சதவீதம் ஊட்டச் சத்து உணவின்றி நோய்வாய்ப்படுவதாக யுனிசெப் குரல் கொடுக்கிறது.

அதிக உற்பத்திக்காக தரமற்ற விதைகள், உரங்கள், வீரியமிக்க பூச்சி மருந்துகள் என பயன்படுத்தி விளைபொருட்களின் சத்தையும் உடல்நலனையும் கெடுப்பதுதான் மிச்சம். இவற்றை ஈடுகட்ட அரசு செலவழிக்கும் கோடிகளை கேட்டால் தலைசுற்றும். ஆனால், பலனோ பூஜ்யம்தான். இந்தியாவில் கடந்த 25 ஆண்டுகளில் சுமார் 17 சதவீத காடுகள், விளைநிலங்கள் தரிசாகின. உலக மக்கள்தொகையிலோ அதே 17 சதவீதம் பேர் இந்தியர்கள்.

மக்கள்தொகை உயர்வை தடுக்க என்னதான் வழி? அரசு தரப்பில் எத்தனை வழிகள் சொன்னாலும் மக்கள் சிந்திப்பது ஒன்றே வழி. குடும்ப கட்டுப்பாட்டு திட்டத்தை ஏதோ நோய்க்காக ஆஸ்பத்திரி போவது போல மக்கள் மிரட்சியுடன் பார்க்கின்றனர். கருத்தடை மாத்திரையை ஆபத்தாக பார்ப்பது, ஆண் + பெண்ணுறைகளால் திருப்தி இல்லை என்று நினைத்து இலவசமாக கொடுத்தாலும் தூக்கி எறிவது, கருத்தடையால் ஆண்மை போகும் என்ற தவறான கருத்து, வேண்டாத கருவை கலைத்தால் பாவம் என்ற நினைப்பு, ஆண் குழந்தையே வாரிசு என்று அது கிடைக்கும் வரை பெற்றுத் தள்ளுவது என மக்களின் தவறான கருத்துகள் பட்டியல் நீள்கிறது.

இவற்றை மாற்ற அரசு, தன்னார்வ அமைப்புகள் எடுக்கும் முயற்சிகளை காது கொடுத்து கேட்டால் தவிர மக்கள்தொகை ஊதி வெடிப்பதை தவிர்க்க முடியாது. பிறகு, மற்ற அனைத்திலும்... கடைசி, இந்தியர் எண்ணிக்கையில் நம்பர் ஒன் என்று உலக அரங்கில் விரைவில் சொல்லலாம்.ஆனால், அதனால் ஏற்படும் பிரச்னைகளை நடைமுறையில் நாம் சந்திக்கும்போதுதான் எதார்த்த நிலையை புரிந்து கொள்ள முடியும்.


என்.பாஸ்கரன் 
விரிவாக படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யுங்கள் | READ MORE | CLICK HERE

திருப்பூரில் உள்ள டீக்கடை உரிமையாளர் மகள் பி.எஸ்.சி., மைக்ரோ பயாலஜி தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் பெற்று, கோவை பாரதியார் பல்கலை அளவில் முதலிடம் பெற்றுள்ளார்.



திருப்பூரில் உள்ள டீக்கடை உரிமையாளர் மகள் பி.எஸ்.சி., மைக்ரோ பயாலஜி தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் பெற்று, கோவை பாரதியார் பல்கலை அளவில் முதலிடம் பெற்றுள்ளார். இம்மாணவிக்கு தங்கப்பதக்கம் வழங்கப்பட உள்ளது.திருப்பூர் அருகே செட்டிபாளையம் டி.பி.என்., கார்டனை சேர்ந்தவர் மனோகர்; மனைவி அமுதராஜேஸ்வரி. இவர்களுக்கு மனோபிரியா (19); பிரீத்தி (17) என இரு மகள்கள். மனோகர், திருப்பூர் பெருமாள் கோவில் வீதியில் கடந்த 15 ஆண்டுகளாக டீக்கடை நடத்தி வருகிறார்.

மூத்த மகள் மனோபிரியா, குமரன் கல்லூரியில் 2008-11ம் கல்வியாண்டில் பி.எஸ்.சி., மைக்ரோ பயாலஜி படித்தார். மூன்று ஆண்டுகளிலும் படிப்பில் சிறந்து விளங்கிய மனோபிரியா, அனைத்து செமஸ்டர்களிலும் சிறந்த மதிப்பெண்களுடன், 87.34 சதவீதம் பெற்று, கோவை பாரதியார் பல்கலை அளவில் முதலிடம் பிடித்து, சாதனை படைத்துள்ளார்.மாணவி மனோபிரியா கூறியதாவது:சிக்-குன்-குனியா போன்ற எண்ணற்ற நோய்கள் புதிது புதிதாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இவற்றுக்கெல்லாம் நுண்ணுயிர்களே காரணமாக இருக்கின்றன.

மனிதனுக்கு நோய் ஏற்படுத்தும் நுண்ணுயிர்களை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று சிறு வயது முதலே ஆர்வம் இருந்ததால், குமரன் கல்லூரியில் சேர்ந்து மைக்ரோ பயாலஜி படித்தேன். படிப்பை தவிர மற்ற நேரங்களில்தான் பொழுதுபோக்கு என்று எனக்கு நானே கட்டுப்பாடு ஏற்படுத்தி படித்தேன். பொருளாதார சிக்கல் வந்தபோதிலும், பெற்றோர் எனது படிப்புக்கு முழு ஒத்துழைப்பும், ஆதரவும் கொடுத்ததால், படிப்பில் சாதிக்க வேண்டும் என்று உறுதி எடுத்துக்கொண்டேன்.பாடங்கள் குறித்த சந்தேகங்களை கல்லூரி பேராசிரியர்கள் தீர்த்து வைத்தனர்.

அனைத்து பாடங்களுக்கும் குறிப்பு கொடுத்து, ஊக்கப்படுத்தினர். கல்வி மட்டுமின்றி, அவ்வப்போது "கவுன்சிலிங்' நடத்தி, இதர பிரச்னைகளையும் கேட்டறிந்து நிவர்த்தி செய்ததால், படிப்பில் முழு கவனம் செலுத்தி படித்து, பல்கலை அளவில் முதலிடம் பெற்றுள்ளேன். தற்போது குமரன் கல்லூரியிலேயே முதலாம் ஆண்டு எம்.எஸ்.சி., மைக்ரே பயாலஜி படித்து வருகிறேன். எம்.எஸ்.சி.,யிலும் நன்றாக படித்து முதல் மதிப்பெண் பெற்று, மனிதனுக்கு நோய் ஏற்படுத்தும் நுண்ணுயிர் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்வதை லட்சியமாக கொண்டுள்ளேன், என்றார்.மாணவியின் பெற்றோர் கூறியதாவது:திருப்பூரில் கடந்த 15 ஆண்டுகளுக்கு முன் துணிக்கடை வைத்திருந்தோம்; நஷ்டம் ஏற்பட்டதையடுத்து, டீக்கடை வைத்துள்ளோம்.

இரு மகள்களும் சிறு வயது முதல் நன்றாக படித்ததால், படிப்பில் சாதிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துவோம். படிப்பிலும் சரி; வீட்டிலும் சரி, முழு சுதந்திரம் கொடுப்பதோடு, வியாபார நஷ்டங்களை பொருட்படுத்தாமல், அவர்களை படிக்க வைக்கிறோம். மூத்த மகள் மனோபிரியா, குமரன் கல்லூரியில் பி.எஸ்.சி., மைக்ரோ பயாலஜி படித்தாள். எங்கள் கஷ்டங்களை புரிந்துகொண்டு, படிப்பில் முழு கவனம் செலுத்தி படித்து, பாரதியார் பல்கலை அளவில் முதலிடம் பெற்றிருப்பது பெருமையாக உள்ளது.

திருச்சி சட்டக்கல்லூரியில் முதலாமாண்டு பி.ஏ., பி.எல்., படிக்கும் இளைய மகள் பிரீத்தி, கடந்த மாதம் பெங்களூருவில் நடந்த போட்டியில் சிறப்பாக வாதாடி, பரிசு மற்றும் சான்று பெற்றுள்ளார்.கஷ்டப்பட்டாலும், பிள்ளைகள் நன்றாக படித்து, முதலிடம் பெறுவது எங்கள் கவலைகளை மறக்கச் செய்கிறது, என்றனர்.பி.எஸ்.சி., மைக்ரோ பயாலஜியில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றுள்ள மாணவி மனோபிரியாவுக்கு, கோவை பாரதியார் பல்கலை தங்கப்பதக்கம் வழங்க உள்ளது.


நன்றி : தினமலர்
விரிவாக படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யுங்கள் | READ MORE | CLICK HERE

என் மரியாதைக்குரிய மனிதர்


"என் மரியாதைக்குரிய மனிதர்!' 

சைலேந்திரபாபு ஐ.பி.எஸ்...

என்னுடன் சேர்த்து, குடும்பத்தில் மொத்தம் எட்டு பிள்ளைகள். நான் ஆறாவது பையன். என் அப்பா, இந்திய ராணுவ கப்பல் பிரிவில் பணியில் இருந்தார். பின், கேரள போக்குவரத்துத் துறையில் பணியில் இருந்தார்.எங்களுக்கு ஆங்கில அறிவைப் புகட்ட வேண்டும் என்பதில் ஆர்வமாக இருந்தார். படிப்பில், பெற்றோர் மிகவும் கண்டிப்புடன் இருந்தனர். 

அதனால் தான், கன்னியாகுமரி மாவட்டம், விளவங்கோடு அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியில், முதல் மாணவன் என்ற பெருமையுடன் வெளியேவந்தேன்.ஏழாம் வகுப்பு வரை பள்ளியில் நான் சுமாரான மாணவனாக, சக மாணவர்களுடன் எப்போதும் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். எட்டாம் வகுப்பில், சதானந்தவள்ளி ஆசிரியையின் கண்டிப்பு தான், என்னை சிறந்த மாணவனாக உருமாற்றியது.ஒன்பதாம் வகுப்பில் ஆங்கில ஆசிரியராக வந்த ராமசாமி சார், என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத மரியாதைக்குரிய மனிதர். 

என் ஆங்கிலப் புலமையைப் பார்த்து, என்னை என்.சி.சி.,யில் சேர்த்துக் கொண்டார். அங்கு, என் ஈடுபாட்டைப் பார்த்து, 100 மாணவர்களுக்கு தலைவராக, பொறுப்பான பதவி கொடுத்தார்.போலீஸ் துறை மீது ஈடுபாடு வருவதற்கு, அவர் தான்முக்கிய காரணம். 

ஐ.பி.எஸ்., தேர்வில் வெற்றி பெற்றதை, என் அப்பாவிற்குக் கூட தெரிவிக்காமல், அந்த மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொள்ள நான் சந்திக்கச் சென்றது, ராமசாமி சாரை தான்.ஆனால், அவர் உயிருடன் இல்லை. உள்ளுக்குள் அழுதபடியே, அவர் படத்தின் முன் நின்று ஆசீர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டு திரும்பினேன். என்னை ஒரு போலீஸ் அதிகாரியாக பார்க்காம லேயே, அவர் மறைந்து விட்டார் என்ற வருத்தம், இன்றும் என் மனதில் பெரும் குறையாக உள்ளது.
விரிவாக படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யுங்கள் | READ MORE | CLICK HERE